Waterellende in Oostende (Zondag 27 juni).

Zondag 27 juni hadden wij te maken met een wolkbreuk, verschillende Oostendse huizen liepen onder.16u30 Toen het noodnummer 112 gebeld werd, kon men wel zijn keuze selecteren maar er was geen reël contact met een medewerker. Tot 2 maal geconfronteerd met hetzelfde scenario; voor wateroverlast moet men daar idd niet zijn maar de medewerker kent de hulpvraag van de beller niet!! is dringende hulp nodig voor zieken, staat een huis in brand,etc..
Bij het bellen van het noodnummer 1722 wordt men geconfronteerd met een wachtrij van 29 voor u enz…dan wordt er uiteindelijk opgenomen en verneem je dat je genoteerd staat voor een interventie van de brandweer. Terwijl je belt, staat je huis onder water tot 15 cm loopt het toilet en het bad over, danst het deksel van de waterput op en neer en valt je elektriciteit weg. Op het nr 1722 raadt men de burgers wel aan gebruik te maken van het digitaal loket wat onmogelijk is want geen elektriciteit. Ik heb tot 2x toe nog contact gehad met de 1722 en telkens eenzelfde antwoord gekregen. Ik heb meer dan 340 emmers water geschept, een ganse nacht op de brandweer gewacht, van de 1722 de raad gekregen om een dompelpomp te gebruiken (zonder elektriciteit?). Maandagmorgen om 9u30 kwam de brandweer van Middelkerke om de woning leeg te pompen maar dit bleek niet meer mogelijk omdat ik reeds teveel water weg geschept had.
Zondag nam ik ook contact op met mijn verzekeraar – om 13u maandag had ik reeds een expert over de vloer om de schade op te meten en kon de opruimactie beginnen die duurde tot enkele minuten geleden.
Ik heb contact opgenomen met de stad Oostende ivm het niet functioneren van het noodnummer, het continue afgescheept worden op de 1722.

Het kan toch niet dat men zich in nood moet aanmelden op een digitaal loket, waarom is er geen lokaal aanspreekpunt meer, hoe moeten ouderen zich behelpen die geen smartphone of computer hebben of er niet mee kunnen werken?

Vanmiddag ben ik in de afvoerputten van de riolen gaan kijken die voor onze deur – Nieuwpoortsesteenweg 755 zat nokvol – die verderop had een verschil van ruim 1 meter. Werd er bij de aanleg van het woon- zorgcentrum de 3 Platanen rekening gehouden met de massa water die moest afgevoerd worden – zijn de riolen in staat die hoeveelheid water te slikken? De bushalte werd ook opnieuw aangelegd – deze middag regende het terug en was het een riviertje die van de helling van de nieuwe bushalte naar beneden stroomde naar die afvoerput die als nokvol zat.
Ik heb met de reinigingsdienst gebeld om dit te melden en kreeg als antwoord dat er uit de verschillende wijken oproepen waren geweest om dezelfde problemen aan te kaarten! nochtans een goed onderhouden afvoersysteem zou nu maken dat de Oostendse burgers geen financiële kater moeten overhouden aan één wolkbreuk. Wat gebeurt er met burgers die niet in staat zijn hun woning terug in orde te brengen, heeft iedereen een verzekering die alle kosten dekt?

Graziella Baeckelandt
059/436583

De “Sans papiers” hongerstaking krijgt steun vanuit de politiek

Deniz Agbaba Vakbondsecretaris bij SETCa – BBTK en voorzitster van Groen Brussels Gewest

Vraag 1 aan Deniz Agbaba:

Wil je de historiek van de hongerstaking van de sans papiers voor ons schetsen?

Vraag 2:

Hoe is het nu gesteld met de gezondheidssituatie van de hongerstakers ?

Een derde vraag kunnen we wegens technische problemen niet weergeven (Het is voor later we werken eraan!).

Réginald Moreels in tegenstroom over de “Sans papiers”.

Oostendenaar Réginald Moreels in tegenstroom met de heersende opvattingen over de hongerstaking van de “Sans papiers”. We geven integraal zijn opinie weer verschenen in MO* magazine. Humanitair arts Réginald Moreels begrijpt niet waarom de politiek zo heftig reageert op de hongerstaking van asielzoekers in de Begijnhofkerk in Brussel.

https://www.mo.be/opinie/hoe-mogelijk-alweer-hongerstaking-politiek-wakker-moet-schudden

‘Een derde collectieve regularisatie betekent geen economische of sociale ramp. Een hongerstaking is voor de ene een onwettelijk drukkingsmiddel, voor de andere een wanhoopsdaad met de hoop op betere tijden. We raken nooit uit de dovemansdiscussie die de laatste dagen onze oren vermoeit. Bovendien zou het veel lijden besparen, want je moet wel gemotiveerd zijn om in hongerstaking te gaan en af te zien. Al ben ik een eenzame roeper in de woestijn en weet ik dat ik het keiharde njet van de staatssecretaris en de regering niet zal ombuigen: ik wil de bevolking en haar leiders er toch op wijzen dat een derde collectieve regularisatie geen economische of sociale ramp betekent. Zeker niet wanneer er voorwaarden verbonden worden aan zo’n collectieve regularisatie: een blanco strafblad hebben bijvoorbeeld, reeds aan het werk zijn (al dan niet zwartwerk) in een knelpuntberoep, familiale banden hebben met mensen die wettig in ons land verblijven. Hoe is het mogelijk dat in de loop van drie opeenvolgende legislaturen telkens een hongerstaking de politiek wakker moet schudden? Dat de regering de deur op een kier zet voor individuele regularisaties is een kleine blijk van goede wil. Maar we weten maar al te goed dat individuele regularisaties arbitrair zijn.

Bovendien is een collectieve regularisatie geen alleenstaande strategie. Er moet aansluitend ook een visie ontwikkeld worden op een evenwichtig migratiebeleid.

Quota afspreken voor het aantal migranten dat per jaar toegelaten wordt (uitgezonderd wanneer er rampsituaties zijn met veel mensen op de vlucht tot gevolg) is naar mijn mening correct, zolang zowel laag- als hooggeschoolde mensen toegelaten worden. Bovendien kan een verblijfsvergunning ook een tijdelijke vorm aannemen als de persoon in kwestie daarvan op de hoogte is en een tijdelijk attest ondertekent. Een politieke of economische migrant, en binnenkort ook de klimaatmigrant, zal toch nooit naar zijn thuis terugkeren zonder dat hij een deel van zijn verdiensten naar zijn familie kan terugsturen. Geen opbrengten van het (zwart)werk kunnen delen, wekt zeer menselijke schaamte op.

Ik stel mij de vraag hoe het mogelijk is dat in de loop van drie opeenvolgende legislaturen telkens een hongerstaking de politiek wakker moet schudden. Ontbrak de twee voorbije decennia dan elke visie op een evenwichtige en uitvoerbare migratiestrategie?

Er zijn talloze dossiers door de Dienst vreemdelingenzaken geraakt, vele asielaanvragen werden positief of negatief bevonden, niet erkende families en individuen werden uit ons land gedreven en een kleine helft van de individuele regularisaties werd goedgekeurd. Maar nooit werd deze netelige uitdaging ernstig aangepakt.

Op langere termijn (een paar weken tot jaren) stel ik een stapsgewijze strategie voor. De clandestiniteit van een mens is immers een persoonlijke en maatschappelijke pest. Het is een inbreuk op het recht op een waardig leven en op de minimale ethiek die we aan onze democratie verschuldigd zijn.

Een visie wordt ontwikkeld in verschillende fasen: overleg met sociale partners, vertegenwoordigers van zorg- en onderwijsnetten, middenveldorganisaties, en vertegenwoordigers van de regering gespecialiseerd in sociale zaken, financiën en volksgezondheid.

Drie essentiële vragen zijn: Hoeveel nieuwkomers zijn vandaag officieel tewerkgesteld? Hoeveel vacatures staan nog open en welke knelpuntfuncties moeten dringend ingevuld worden, in het besef dat binnen twintig jaar een derde van onze bevolking senior zal zijn?

Zo krijgt de werkgroep een beeld hoeveel mensen zonder enige discriminatie een tijdelijke contractuele job kunnen invullen. Zo kunnen tijdelijke werkcontracten afgesloten worden voor zowel hoog- als laaggeschoolde migranten na een intensieve inburgeringscursus. Ook de (al dan niet) gelijkschakeling van de diploma’s moet herzien worden. Het is niet normaal dat een arts hier om den brode taxichauffeur moet worden.

En de laatste vraag: hoeveel migrantenkinderen, zowel van ouders met of zonder papieren, asielzoekers of transitmigranten gaan er vandaag naar onze scholen? Welke scholen zijn bereid tot een gemengde opvang?

Dit onderzoek en dit overleg baseren zich best op adviezen van EU-partners die een degelijk migratiebeleid voeren om extreme acties zoals een hongerstaking te voorkomen, maar vooral om menselijk legaal tijdelijk of definitief te huisvesten.

Mijn laatste voorstel is om de zogenaamde hotspots in het Middellandse zeegebied om te vormen tot infomigrant bureaus, waar iedere migrant zich kan aanmelden met zijn curriculum vitae.

Op Europees niveau moet er tussen een groep kernlanden een evenwichtig migrantenquota heronderhandeld worden. Als de Europese Commissie tientallen miljarden op tafel wil leggen om de grenzen van Europa aan zijn zuidergrenzen en de Middellandse Zee beter te bewaken en naar Turkije te versassen via de EU-Turkije deal, rijzen mijn haren ten berge.

Kunnen die miljarden niet worden gespendeerd aan maatschappelijke experimenten, aan de ondersteuning van relevante opvanginitiatieven in de lidstaten, aan het creëren en helpen subsidiëren van tewerkstelling zonder discriminatie, aan steun voor onderwijs en vorming in scholen die zich daarvoor openstellen, aan het tijdelijk verschaffen van een medische zorgkaart voor iedere nieuwkomer?

Deze zorgkaart moet toegang mogelijk maken tot een welbepaald aantal essentiële en dringende zorgen. De beperkte meerkost van deze zorg in de sociale zekerheid zou gecompenseerd kunnen worden met de Europese fondsen alsook met de bijdrage van de tijdelijke tewerkstelling van de nieuwkomers.

Mijn laatste voorstel is om de zogenaamde hotspots in het Middellandse zeegebied om te vormen tot infomigrant bureaus, waar iedere migrant zich kan aanmelden met zijn curriculum vitae. Zo kan de persoon verwezen worden naar een lidstaat waar hij of zij kan gehuisvest en tewerkgesteld worden.

Een meertalige gids van de toegewezen lidstaat kan een nuttige hulp zijn (zoals in het recente Vlaams integratiedecreet staat. Dit vraagt zeker en vast een uitgebreide voorbereiding, een omvangrijke kruispuntbank, een performante informatisering en een aangepaste psychologische en fysische begeleiding.
Dat de huidige staatssecretaris in discussie gaat met de meest betrokken herkomstlanden verdient zeker aandacht, maar het blijft gissen of dit de veelzijdige wereldmigratie zal afremmen.

Deze voorstellen lijken in de huidige pandemische angstsfeer misschien irrealistisch, maar we staan niet alleen voor een wijziging van het klimaat, maar ook voor een maatschappelijke klimaatwijziging. Een wijziging die onomkeerbaar is, en voor mij zelfs hoopvol.

Réginald Moreels is humanitair chirurg en gewezen staatssecretaris en minister van Ontwikkelingssamenwerking.

zie ook https://www.unichir.africa/nl/over-dr-reginald-moreels

ABVV West-Vlaanderen (waaronder ACOD Oostende) ter ondersteuning van de FOS campagne: Gelijkheid maakt gezond!

Gelijk Maakt Gezond
Schrijf gelijkheid voor!

Een gezondheidszorg die dicht bij de mensen staat maakt mensen gezondheidsvaardig. Betere gezondheidsvaardigheden zorgen op hun beurt voor meer gelijkheid in de samenleving. Hoe gelijker een samenleving, hoe gezonder ze is. Daarom willen we de beleidsmakers aanzetten tot actie.

Wij vragen:

https://fos.ngo/politieke-eisen-gezondheidsvaardigheid/

Teken de petitie (ga naar de link)

https://fos.ngo/gelijkmaaktgezond/

TEKEN DE PETITIE

Handtekeningen Doel

220(12 april) 2.000

Onvriendelijke voetpaden te Oostende

“Oud worden in Oostende is geen pretje en al helemaal niet als je niet meer goed te been bent. Ik zie ze alle dagen passeren, in de Jules Peurquaetstraat: de oudjes, op weg naar de GB, met hun caddie.

Vaak lopen ze niet op het voetpad maar op de weg, steeds achterom kijkend, omdat de caddie anders blijft haperen aan de kasseien. Ik heb al veel gehoord dat mensen zich kwetsten aan die kasseien. Ook de wielen van de rollators blijven trouwens vaak haperen in in die kasseien. Dan komen ze in de Alfons Pieterslaan, waar de stenen glad zijn bij de minste neerslag. Als ze na de boodschappen een wandeling willen doen, is dat zeker niet op de dijk: te veel fietsen, te veel steps en ‘billecars’, te veel skateboarders die hun capriolen laten zien. De Koninginnenlaan, de brede laan die de tramsporen met het bosje verbindt, dan maar? Zelfde fietsen, met vaak nog hogere snelheid, vaak met drie naast elkaar. Ook daar wandelen er minder ouderen, alhoewel er veel serviceflats in de omgeving zijn. In de drang om de fiets te promoten, worden de ouderen vergeten. De fietser heerst op de wegen, en vaak ook op het voetpad.”aldus B.D.G. buurtbewoner.

Gebruikers van voetpaden hebben moeilijkheden bij het gebruik ervan door de slechte staat (gladde stenen, losliggende kasseien, opgevulde sleuven, …enz.).

De voetganger -de zwakste der openbare weggebruiker- krijgt de indruk in de kou staan; de slechte voetpaden wekt wrevel op bij de vele gebruikers (meestal van een gevorderde leeftijd) ten aanzien van het bestuur – het politieke-. In afwachting kan er een signaal vanuit het beleid gegeven worden dat men oog heeft voor deze problematiek.

Niet alleen een bespreking in de wijkraad maar concreet informatie naar de gebruikers over een al dan niet aanpakken van de herstellingen.

Er is een verband met Valpreventie (zie link) ; de aanpak van de infrastructuur van de voetpaden is doorslaggevend in het voorkomen van het “vallen”.

We lezen op de site van de Stad Oostende:

“WEEK VAN DE VALPREVENTIE

Een tegen allen, allen tegen vallen

Met deze slogan start op 19 april de tiende editie van de Week van de Valpreventie. Ook in Oostende worden de hele week lang activiteiten georganiseerd om ouderen, hun familie en zorgmedewerkers te informeren over valpreventie.

En dat blijkt nodig, want zowat één op de drie 65-plussers valt minstens één keer per jaar. Bij bewoners van woonzorgcentra is dit zelfs meer dan de helft. Vallen kan niet enkel leiden tot lichamelijk letsel, maar heeft ook psychologische en sociale gevolgen. Want wie bang is om te vallen durft soms zelfs het huis niet meer te verlaten en raakt geïsoleerd.(…) leer verder (zie link).